Τρίτη, 11 Δεκεμβρίου 2018

ΝΑΟΣ ΟΛΥΜΠΙΟΥ ΔΙΟΣ







Ο ναός βρίσκεται νοτιοανατολικά της Ακρόπολης και περίπου 700 μέτρα από το κέντρο της Αθήνας. Ο Παυσανίας (Α' 18, 8) αναφέρει, ότι κατά την αθηναϊκή τοπική παράδοση το ιερό με το ναό του Ολυμπίου Διός στην Αθήνα το πρωτοδημιουργήθηκε από το γενάρχη των Ελλήνων, τον Δευκαλίωνα:
τοῦ δὲ Ὀλυμπίου Διὸς Δευκαλίωνα οἰκοδομῆσαι λέγουσι τὸ ἀρχαῖον ἱερόν, σημεῖον ἀποφαίνοντες ὡς Δευκαλίων Ἀθήνῃσιν ᾤκησε τάφον τοῦ ναοῦ τοῦ νῦν οὐ πολὺ ἀφεστηκότα.

Κατά μια άποψη, τα θεμέλια του πρώτου ναού στο χώρο, είχε κτίσει ο τύραννος των Αθηνών Ο Πεισίστρατος το 515 π.Χ. αλλά οι εργασίες σταμάτησαν όταν ο γιος του Πεισιστράτου Ιππίας ,εκδιώχθηκε από την πόλη το 510 π.Χ Επικρατέστερη, όμως, είναι η άποψη ότι ο ναός αυτός άρχισε να κτίζεται (και έφτασε ως τα θεμέλια) κατά το β' τέταρτο του έκτου αιώνα π. Χ. από τον τύραννο Πεισίστρατο (561 - 527 π. Χ.), και το έργο εγκαταλείφθηκε όταν αυτός πέθανε, και ακολούθησαν αναταραχές στο Αθηναϊκό κράτος. Όπως και να έχει, αρχιτέκτονες του έργου αναφέρονται οι Αντιστάτης, Κάλλαισχρος, Αντιμαχίδης καί Φόρμος. Αλλού αντί για Φόρμο στη βιβλιογραφία αναφέρεται ΠωρίνοΚατά τη διάρκεια της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, ο ναός παρέμεινε ημιτελής. Στο έργο του Πολιτική, ο Αριστοτέλης χρησιμοποιεί τον ναό σαν παράδειγμα για το πώς τα τυραννικά καθεστώτα αναγκάζουν τον πληθυσμό να ασχολείται με τεράστια έργα, μην αφήνοντας τους χρόνο, ενέργεια και τρόπους αντίδρασης.Η αποπεράτωση του ναού έγινε τον 2ο αιώνα π.Χ. κατά τη διάρκεια τηςΜακεδονικής κυριαρχίας στην Ελλάδα υπό την αιγίδα του Ελληνιστικού βασιλιά του Αντιόχου Δ (βασίλευσε στη Συρία ανάμεσα στο 175 και το 164 π. Χ.), που προσέλαβε τον Ρωμαίο αρχιτέκτονα Κοσσούτιο να σχεδιάσει τον μεγαλύτερο ναό στον τότε γνωστό κόσμο. Όταν ο Αντίοχος πέθανε, το 164 π.Χ., η κατασκευή του ναού σταμάτησε ξανά.Το 86 π.Χ., όταν οι ελληνικές πόλεις περιήλθαν υπό Ρωμαϊκή κυριαρχία, ο στρατηγός Κορνήλιος Σύλλας πήρε τους κίονες από τον (ημιτελή;) ναό στη Ρώμη, για να κοσμήσει τα κτήρια του Καπιτωλίου (ίσως το ναό του Jupiter Optimus Maximus στο Καπιτώλιο). Οι κίονες αυτοί επηρέασαν τη διάδοση και άνθιση του κορινθιακούρυθμού στην Ρώμη.Ο ναός ολοκληρώθηκε το 129 μ.Χ. (ή το 131 μ.Χ. κατά άλλους) τελικά από τον αυτοκράτορα Αδριανό που ήταν μεγάλος θαυμαστής του ελληνικού πολιτισμού.Παυσανίας, "Ελλάδος Περιήγησις" Α' 18, 6: 
 
πρὶν δὲ ἐς τὸ ἱερὸν ἰέναι τοῦ Διὸς τοῦ Ὀλυμπίου —Ἀδριανὸς ὁ Ῥωμαίων βασιλεὺς τόν τε ναὸν ἀνέθηκε καὶ τὸ ἄγαλμα θέας ἄξιον, οὗ μεγέθει μέν, ὅτι μὴ Ῥοδίοις καὶ Ῥωμαίοις εἰσὶν οἱ κολοσσοί, τὰ λοιπὰ ἀγάλματα ὁμοίως ἀπολείπεται, πεποίηται δὲ ἔκ τε ἐλέφαντος καὶ χρυσοῦ καὶ ἔχει τέχνης εὖ πρὸς τὸ μέγεθος ὁρῶσιν—, ἐνταῦθα εἰκόνες Ἀδριανοῦ δύο μέν εἰσι Θασίου λίθου, δύο δὲ Αἰγυπτίου· χαλκαῖ δὲ ἑστᾶσι πρὸ τῶν κιόνων ἃς Ἀθηναῖοι καλοῦσιν ἀποίκους πόλεις. ὁ μὲν δὴ πᾶς περίβολος σταδίων μάλιστα τεσσάρων ἐστίν, ἀνδριάντων δὲ πλήρης· ἀπὸ γὰρ πόλεως ἑκάστης εἰκὼν Ἀδριανοῦ βασιλέως ἀνάκειται, καὶ σφᾶς ὑπερεβάλοντο Ἀθηναῖοι τὸν κολοσσὸν ἀναθέντες ὄπισθε τοῦ ναοῦ θέας ἄξιον.
Ο ναός

Ο Στύλος που κατέρρευσε το 1852
Ο ναός κατασκευάστηκε από πεντελικό μάρμαρο και είχε 96 μέτρα μήκος στις άκρες του και 40 μέτρα στην ανατολική και δυτική πρόσοψη. Είχε 104 κίονες Κορινθιακού ρυθμού, ο κάθε ένας 17 μέτρα ύψος, 2,6 μέτρα διάμετρο και βάρος 364 τόνους περίπου. 48 κίονες στέκονταν σε τριπλή σειρά κάτω από τα αετώματα και 56 σε διπλή σειρά στα άκρα. Μόνο 15 από τους αρχικούς κίονες του ναού παραμένουν όρθιοι σήμερα. Ένας θυελλώδης άνεμος έριξε έναν κίονα το 1852, ο οποίος παρέμεινε στο ίδιο ακριβώς σημείο.Ο Αδριανός αφιέρωσε τον ναό στον Δία. Ανέγειρε επίσης ένα τεράστιο χρυσελεφάντινο άγαλμα του Δία στο σήκο  του ναού. Τα αετώματα κοσμούνταν από πολλά αγάλματα, αλλά και σε ολόκληρο το ναό υπήρχαν αγάλματα και προτομές φημισμένων ανδρών. Οι Αθηναίοι, για να δείξουν την ευγνωμοσύνη τους στον Αδριανό, του έστησαν άγαλμα πίσω από τον ναό. Δυστυχώς κανένα από τα γλυπτά που κοσμούσαν τον ναό δεν έχει διασωθεί. Δεν είναι γνωστό πότε ακριβώς καταστράφηκε ο ναός αλλά εικάζεται ότι, όπως και άλλα μεγάλα κτήρια στην Αθήνα, καταστράφηκε μάλλον από κάποιο σεισμό κατά τη διάρκεια των βυζαντινών χρόνων και τα ερείπια του χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή άλλων κτιρίων.

Η ανασκαφή

Ο ναός ανασκάφηκε τη περίοδο 1889-1896 από τον Φράνσις Πενροούζ (Francis Penrose) την βρετανική Αρχαιολογική σχολή της Αθήνας, το 1922 από το Γερμανό αρχαιολόγο Γκαμπριέλ Βέλτερ (Gabriel Welter) και από το 1960 από Έλληνες αρχαιολόγους με επικεφαλής τον Ιωάννη Τραυλό

Σήμερα

Σήμερα ο ναός αποτελεί υπαίθριο επισκέψιμο μουσείο, μέρος ενοποίησης των αρχαιολογικών χώρων της Αθήνας. Ως ιστορικός χώρος προστατεύεται και επιβλέπεται από την Εφορεία αρχαιοτήτων.

Ελληναΐς

Την 21η Ιανουαρίου 2007, μία ομάδα Ελλήνων πολυθεϊστών πραγματοποίησαν τελετή για να τιμήσουν τον Δία στο χώρο του ναού. Η εκδήλωση οργανώθηκε από τον Σύλλογο Ελληναΐς. 

ΚΕΙΜΕΝΟ  el.wikipedia.org
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ MINDSTAR

Πέμπτη, 1 Νοεμβρίου 2018

ΗΕΤΙΩΝΕΙΑ




ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ



Κάθε τόπος έχει την δική του ιστορία, την δική του μελωδία μέσα στον χρόνο.Αρκεί  να έχεις την όρεξη για γνώση και εκείνη, όπου και να βρίσκεσαι  θα σου αποκαλυφθεί!Όχι δεν χρειάζεται να πάς στα πέρατα της γης ή σε κάποια μακρινή ήπειρο, ώστε να γευτείς το ποτό της ιστορίας και της  περιπέτειας, αρκεί τουλάχιστον  για αρχή να αγναντέψεις το γνωστό και οικείο σου σύμπαν, με τέτοιο τρόπο που θα σε κάνει να το δεις διαφορετικά .Ξεκίνα για αρχή από την ιστορία του τόπου σου,του δήμου σου,της  γειτονιά σου.Ίσως τότε ανακαλύψεις πράγματα που μέχρι χθες σου ήταν άγνωστα και τα προσπερνούσες  χωρίς σημασία .Βλέπεις όσο περισσότερη γνώση τόσο μεγαλύτερη αντίληψη έχεις .Φίλε αναγνώστη η ιστορία παίζει  πολύ σημαντικό ρόλο, στα παιχνίδια της δύναμης και της εξέλιξης!Κάπως έτσι αγναντεύοντας και ψάχνοντας για κομμάτια της ιστορίας, μέσα στην καθημερινή μας πραγματικότητα ,βρεθήκαμε στην περιοχή της Δραπετσώνας και πιο συγκεκριμένα στο Καστράκι. 



ΛΙΓΗ ΙΣΤΟΡΙΑ



Με το όνομα Ηετιώνεια που ήταν κατά την αρχαιότητα, ο πρώτος ορμίσκος αριστερά του εισερχομένου του κεντρικού λιμένα Πειραιά, καθώς και η προεξοχή της ακτής που σχημάτιζε αυτόν. Όπως αναφέρει η wikipedia το όνομά της οφείλεται όπως σημειώνουν ο Στέφανος Βυζάντιος και ο Αρποκρατίων στον μυθικό ήρωα του Πειραιά τον Ηετίωνα, που κατέκτησε την περιοχή. Το 411 πχ στην περιοχή αυτή οι λεγόμενοι τετρακόσιοι προκειμένου να εμποδίσουν τον πιθανό είσπλου του αττικού στόλου που ήταν στην νήσος Σάμος και θεωρούνταν εχθρικός έκτισαν τοίχο που εκτίνονταν σε όλο το μήκος της βορειοδυτικής παραλίας και έφτανε μέχρι το οχυρό πύργο της ΗΕΤΙΩΝΙΑΣ όπου ενώνονταν με το τοίχος του Θεμιστοκλή. τους νεότερους χρόνους με τις εν τω μεταξύ γεωλογικές μεταβολές η Ηετιώνεια άρχιζε από τον είσπλου στο λιμένα και κατέληγε προ των Αλων  του Πειραιά, στον άλλοτε Λαρισαϊκό σιδηρόδρομο . Στην έκταση αυτή περιλαμβάνονταν ο ορμίσκος της Ηετιωνείας και η ομώνυμη χερσονησίδα. Επί της χερσονησίδας εκείνης υπήρχαν παλαιότερα (μέχρι το 1910) το «Βασιλικό Λεμβαρχείον», η «Φαρική Βάση», τα «Συνεργεία Φάρων» και το «Βασιλικό επάκτιον πυροβολείων» που απέδιδε ναυτικούς χαιρετισμούς. Η άκρη της χερσονησίδας ήταν μικρή νησίδα επί της οποίας φέρονταν ναυτικός φανός και μεγάλος σημαιοφορικός ιστός. Πίσω ακριβώς από τη χερσονησίδα σχηματιζόταν ο ομώνυμος ορμίσκος. Με την πάροδο του χρόνου και την εγκατάσταση του Οργανισμού Λιμένος Πειραιώς σε τίποτα σήμερα δεν θυμίζει, ούτε και κατά το σχήμα, η περιοχή, από την εικόνα που παρουσίαζε η Ηετιώνεια στα πρώτα έτη της σύστασης του Πειραιά. Το μόνο που διασώζεται είναι τα ερείπια της αρχαίας Ηετιώνειας πύλης, που βρίσκεται δυτικά των σημερινών σιδηροδρομικών γραμμών του παλαιού Λαρισαϊκού σιδηροδρομικού σταθμού. Ηετιώνεια Πύλη αποτελούσε μεγάλο οχυρωματικό έργο στην εποχή του, χωρίς ιδιαίτερη αυλή, που όμως δέσποζε του αρχαίου λιμένα, αριστερά του εισερχομένου, λόγω ακριβώς του βραχώδους υψώματος που είχε ανεγερθεί. Έφερε δίφυλλη θύρα πλάτους 3,70 μ, ανάμεσα σε δύο πύργους διαμέτρου περίπου 10 μ. Το μέτωπο της πύλης προστατεύονταν από προτείχισμα και από μια μεγάλη σκαμμένη τάφρο πλάτους 3,5 μ. που μπροστά στην πύλη στένευε στα 1,80 όπου και υπήρχε ξύλινη κινητή γέφυρα, που στηρίζονταν σε κτιστούς πεσσούς.


Πηγη wikipedia - www.iefimerida.gr-xorobatis.blogspot

Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2018

ΠΕΡΙΞ ΑΚΡΟΠΟΛΕΩΣ


Η Αθήνα είναι μια παράξενη πόλη που άλλοτε φαντάζει τόσο γκρίζα και μουντή  χωρίς κανένα ενδιαφέρον, ενώ άλλοτε μια μαγευτική κυρά που κρύβει κάτω από τα πέπλα τις, τα μύρια μυστικά της. Σας μιλάω για την ίδια πόλη που ζείτε και ζει και ο γραφών ! Αρκεί κανείς να δώσει μια ύποπτη και περίεργη ματιά  στην γύρω πραγματικότητα και τότε οι λεπτομέρειες που προσπερνάτε βιαστικά  κάθε μέρα, ίσως  αποκαλυφθούν ! Θα μου πει κάποιος,  τι το παράξενο η ουσιώδες  δε βλέπω ? Αυτό φίλε αναγνώστη είναι ανάλογα τις γνώσης που διαθέτεις , ή ακόμα και το πώς, ή  τι ψάχνεις να βρεις, σε αυτήν την ύποπτη μάτια! Ας γίνω πιο κατανοητός φέρνοντας ένα παράδειγμα. Όλοι ξέρετε και γνωρίζετε τον  ιερό βράχο της Ακροπόλεως και φυσικά τον Παρθενώνα . Ελάχιστοι όμως από εσάςγνωρίζετε τα πέριξ του βράχου της Ακροπόλεως !  Π.χ την φυλακή του Σωκράτη, το μνημείο του Φιλοπάππου, τα αρχαία πηγάδια, κ.λ.π.Γιατί έχουμε μάθει σχεδόν οι περισσότεροι  να κινούμαστε σαν γνήσια ρομπότ , χωρίς πότε να εκτραπούμε ή να ψάχνουμε την μαγευτική πορεία του αγνώστου . Πολλές φορές η περιέργεια ( διάβασε το κείμενο με τίτλο η περιέργεια Εδώ ) μπορεί να σε οδηγεί πιο μακριά από τα συνηθισμένα μονοπάτια της γκρίζας πραγματικότητας .Ακολουθώντας  λοιπόν την αντίθετη από την πεπατημένη πορεία κάναμε μια μικρή βόλτα στα πέριξ του βράχου της Ακροπόλεως.Σας παραθέτουμε στις παραπάνω φωτογραφίες αυτά που μας κίνησαν την περιέργεια  περισσότερο .

Κυριακή, 20 Μαΐου 2018

ΑΡΕΙΟΣ ΠΑΓΟΣ




Η Αθήνα είναι ένα παράξενο ψηφιδωτό από μύθους ιστορίες και κρυμμένα μυστικά .Κάθε γωνία  της είναι δεμένοι με θρύλους και γεγονότα .Αρκεί να πάρεις λίγο στα σοβαρά την περιήγηση σου και θα σου ξεδιπλωθεί, απλόχερα ο μίτος της ιστορίας της. Ναι τα κομμάτια του πάζλ της πόλης, είναι δίπλα σου και περιμένουν , τον κάθε διψασμένο περιηγητή, να τα ανακαλύψει .Συνήθως τα προσπερνάς στην καθημερινότητα σου, αγνοώντας το τι κρύβουν ! Ένας τέτοιος τόπος όπου παρόλο ότι από εκεί περνάν, ή έχουν περάσει, οι περισσότεροι Αθηναίοι, είναι και ο λόφος του ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ. Ο λόφος έχει 115 μετρά ύψος και βρίσκετε ανάμεσα στην Πνύκα και την Ακρόπολη. Το όνομα του, το οφείλει, στην δίκη που πραγματοποιήθηκε στο σημείο από τους ολύμπιους θεούς, κατά του θεού Άρη. Σύμφωνα πάτα με τον μύθο, ο θεός ‘Άρης, σκότωσε τον γιο του θεού Ποσειδώνα Αλιρρόθιο, όταν αυτός, προσπάθησε να βιάση την κόρη του Άρη Αλκίππη. Μια άλλη εκδοχή, θέλει ο λόφος να πήρε το όνομα του, από της θυσίες που πρόσφερα στο σημείο οι Αμαζόνες, στον θεό Άρη. Ενώ υπάρχει και η άποψη, ότι το όνομα του λόφου, πάρθηκε χάριν, στης χθόνιες θεότητες της τιμωρίας, Άρες Ερινύες. Στην αρχαιότητα ό χώρος ήταν δικαστήριο, ενώ στην βόρεια πλευρά του λόφου,
εντοπίστηκε νεκροταφείο με θολωτούς τάφους ,της μυκηναϊκής και γεωμετρικής εποχής, που φέρετε να είναι το αρχαιότερο νεκροταφείο της Αθήνας! Στο σημείο υπήρχε και ο αρχαίος αριστοκρατικός δήμος της ΜΕΛΙΤΗΣ , όπου σήμερα σώζονται φρεάτια και αγωγοί του. Επίσης στην κορυφή του λόφου, υπαρχή ως και τις μέρες μας, κυβικός ογκόλιθος, ο οποίος έχει ταυτιστεί με των βωμό της Αρείας Αθηνάς. Δεν θα πρέπει να παραλείψουμε, ότι στο σημείο υπήρχε και λατρεία του Βορέως .Το 51μ.χ ο απόστολος Παύλος ,οδηγήθηκε στον ΆΡΕΙΟ ΠΑΓΟ και εκεί κηρύττει για πρώτη φορά στην Αθήνα τον χριστιανισμό. Από αυτό το κήρυγμα, προσηλυτισθήκαν μια γυναίκα με το όνομα ΔΑΜΑΡΙ, και ο επιφανής ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ, όπου είναι και ο σημερινός προστάτης της Αθήνας. Την περίοδος του 4-6 αιώνα μΧ , στην βόρεια πλευρά του λόφου, ανεγέρθηκαν πολυτελής έπαυλης που λειτούργησαν και ως φιλοσοφικές σχολές. Τον 16 αιώνα στην κορυφή του λόφου, ανεγέρθηκε χριστιανικός ναός του Δ.ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗ  όποιος καταστράφηκε από σεισμό το 1601.Στην  βορειοδυτική πλευρά, υπήρχε μητροπολιτικό  καθίδρυμα, όπου διατηρήθηκε  ως το 1800, όπου και καταστράφηκε και τα ερείπια του απομακρύνθηκαν επί ΌΘΩΝΑ. Σήμερα ο ΑΡΕΙΟΣ ΠΑΓΟΣ , αποτελεί στέκι τον διάφορων περιπατητών του χώρου, αλλά ταυτόχρονα αποτελεί, έναν από τους φάρους της ιστορίας της πόλης, για των κάθε ανήσυχο περιηγητή, που ψάχνει ιστορικούς τόπους και όχι μόνο!